การที่เราได้รู้จักใครสักคน...
ก่อให้เกิด “มิตรภาพที่งดงาม”

การที่เราจะชอบใครสักคน..
ก่อให้เกิด “มิตรภาพแห่งความประทับใจ”

การที่เราจะประทับใจใครสักคน..
ก่อให้เกิด “มิตรภาพที่แสนหวาน”

การที่เราจะรักใครสักคน....
ก่อให้เกิด “มิตรภาพระหว่างหัวใจ”

การสร้างมิตรภาพนั้นง่าย...
แต่การจะรักษามิตรภาพให้คงอยู่ต่อไปนาน ๆ นั้น..
เป็นการกระทำที่ทำได้ยากอย่างยิ่ง...

รู้จักคนมากหน้าหลายตา...
เป็นร้อยเป็นพันคน..
ก็ยังถือว่า...มิตรภาพยังน้อยอยู่..

แต่การรู้จักใครสักคน..
อย่างจริงใจ..และมั่นคง..
แม้จะมีเพียงไม่กี่คน..
ก็ได้ชื่อว่า...มีมิตรภาพอย่างแท้จริง...

ในทางกลับกัน..
การมีมิตรภาพเป็นพัน..เป็นหมื่นคน..
ชื่อว่า..น้อย..ก็จริง...
แต่การสร้างศัตรูแม้เพียงคนเดียว...
ก็ถือว่า..มาก..แล้ว..

คนที่รัก...คนที่ชอบ...
แม้จะมีมากเพียงใด...
ขอให้รักษามิตรภาพเหล่านั้นไว้..ในจริงใจของคน ๆ นั้น..
แม้เพียงคนเดียว...ด้วยความจริงใจ..
…มิตรภาพ ..คือ..ความงดงามในจิตใจ..นั้น
…ก็ถือว่า...เป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุด..ยิ่งใหญ่ที่สุด..
…มากกว่า..การสร้างศัตรูแม้เพียงคนเดียว...

คนที่รัก..
อาจกลับกลายเป็นศัตรูได้...เมื่อทำผิดใจ..

คนที่เราไม่รัก...
อาจกลับกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดก็เป็นได้...เมื่อให้อภัย...

จงพยายามรักษามิตรภาพที่มีอยู่...
และจงสร้างมิตรภาพใหม่..ในศัตรู..
…โดยการให้ความจริงใจ...เชื่อใจ...ให้อภัย..รักษาน้ำใจ..
…ให้คงอยู่กับทุก ๆ คน..อย่างจริงใจ..